من خودم را آدم درون‌گرایی می‌دانم که از تنهایی‌ها و خلوت‌های خودم بیشتر از در جمع بودن انرژی می‌گیرم. در واقع سکوت و تنهایی را به سروصدا و در جمع بودن ترجیح می‌دهم. همین عامل هم باعث شده که در سبد ارتباطاتی خودم تعداد کمی دوست فیزیکی دارم که به معنای واقعی، ارتباط داشتن با آنها را دوست دارم و از بودن با آنها لذت می‌برم.

در کنار ارتباطات فیزیکی، ارتباطات آنلاین و دوست‌های آنلاین، تقریبا در دو سه سال اخیر، تجربه بسیار متفاوتی از ارتباطات را برای من رقم زده است.

به لطف وجود فضای گسترده اینترنت و شکل گرفتن ارتباطات آنلاین، به نظرم وسیع‌تر شدن ارتباطات نه تنها برای برون‌گراها بلکه برای درون‌گراها نیز راحت‌تر از گذشته شده است. سوزان کین در کتاب «سکوت» درباره ارتباطات آنلاین درون‌گراها می‌گوید:

تحقیقات نشان داده‌ است که احتمال اینکه درون‌گراها واقعیت‌های خصوصی و شخصی خودشان را، که حتی خانواده و دوستان‌شان هم از خواندن آنها متعجب شوند، به صورت آنلاین پخش کنند، بیشتر از برون‌گراهاست.

آنها به صورت آنلاین خودشان را بهتر نشان می‌دهند و می‌توانند زمان بیشتری را در برخی مکالمات آنلاین صرف کنند. آنها از امتیاز و موقعیت برقراری ارتباط به صورت دیجیتال استقبال می‌کنند.

همان شخصی که ممکن است هرگز در یک کلاس ۲۰۰ نفری دستش را برای پاسخ دادن به سوالی بالا نبرد، ممکن است بدون هیچ‌گونه مشکلی به راحتی در وبلاگ خود برای دو هزار یا حتی دو میلیون نفر خواننده مطلبی بنویسد.

همان فردی که معرفی خودش را به یک غریبه کار بسیار سختی می‌داند، ممکن است حضوری آنلاین داشه باشد و این رابطه‌ها را در دنیای واقعی هم گسترش دهد.

به نظرم نوشتن در این وبلاگ نیز برای من هم چنین دستاوردی داشته است. البته پیش از آنکه بخواهم به صورت منظم و مرتب در این وبلاگ بنویسم، ارتباط آنلاینی که در متمم با دوستانم برقرار کردم نیز دقیقا برای من مثل صحبت کردن در یک جمع چند صد نفری بود.

هر چند مدتی طول کشید که تصمیم گرفتم در «متمم» حرف‌هایم را بگویم. در واقع وقتی فضای آنجا را دوستانه و صمیمی یافتم و دیدم که همه با رعایت ادب و احترام با هم در حال تعامل هستند، من هم توانستم حرف‌ها و نظرات و آرزوها و خواسته‌ها و حتی خطاها و اشتباهات خودم را نیز بگویم و از بودن در آنجا حس فوق‌العاده خوبی را تجربه کنم. به نظرم بودن و صحبت کردن در جمعی دوستانه که همه دغدغه بهبود و رشد و پیشرفت خود را دارند، فرصت منحصربه‌فرد و ارزشمندی است.

اگرچه هنوز هم عمده انرژی خودم را از تنهایی‌های خودم به‌دست می‌آورم ولی به لطف وجود و دسترسی به فضای آنلاین، می‌توانم ارتباطات دوستانه و صمیمانه‌ای را تجربه کنم که هرگز برای آنها در فضای فیزیکی معادلی پیدا نخواهم کرد.