گاهی نوشته‌ای نوشته می‌شود

گاهی عکسی گرفته می‌شود

گاهی جمله‌ای به ناگاه بر ذهن جاری می‌شود

می‌توان آن نوشته، آن عکس یا آن جمله را با هزاران نفر در شبکه‌های اجتماعی به‌اشتراک گذاشت

و یا با عده‌ی معدودتری از خوانندگان وبلاگ

و یا با تعدادی دوست

و یا تنها با یک نفر

و یا حتی تنهایِ تنها با خودت. پیشِ خودت. برای خودت.

هر کدام لذت خاص خودش را دارد.

اما چیزی که در این میان من آن را بیشتر ترجیح می‌دهم این است که از همان ابتدا مشخص کنم که قرار است با چه گستره‌ای آن نوشته، آن عکس یا آن جمله را به اشتراک‌بگذارم.

اشتراک‌گذاری با هزاران نفر کار ساده‌ایست ولی اشتراک‌گذاری با چند نفر و یا یک نفر،‌ به‌نظرم کار بسیار سخت‌تری است. آن هم در این عصر و زمانه‌ای که در وجود خیلی‌ها تشنگی لایک باعث شده که به هر سرابی در بیابان چشم بدوزند و آن را واحه‌ای سرسبز بپندارند.