این روزها زندگی آنلاین ما به شدت بر زندگی فیزیکی ما سایه انداخته و سبک زندگی دچار تغییرات اساسی شده است. در این سبک زندگی ما مراوده‌ها و ارتباطاتی داریم که برای‌مان از اهمیت بسیاری برخوردار است و خیلی از اوقات پیش می‌آید که اختیار بودن در فضای آنلاین را به اجبار بودن در فضای فیزیکی ترجیح می‌دهیم.

به نظرم همان‌طور که می‌توان به شکل فیزیکی به زندگی خود خاتمه داد و خودکشی کرد، به شکل آنلاین هم بتوان این کار را انجام داد و دست به خودکشی آنلاین زد و هویت آنلاین خودمان را به قتل برسانیم.

البته خودکشی نوع دوم نیاز به گذر زمان دارد و به شکل ناگهانی و یکباره اتفاق نمی‌افتد.

برای این کار کافی است ۲۰ روز (و یا بیشتر) بدون هیچ‌گونه اعلام قبلی، به تمام فضاهای آنلاینی که روزانه به آنها سر می‌زدیم، نرویم. همچنین تمام ابزارهای ارتباطی که دیگران را به ما وصل می‌کنند، پاسخ ندهیم. در این حالت رفته‌رفته عدم وجود ما احساس می‌شود و گمان این می‌رود که ما مُرده‌ایم.

اما شاید این نوع خودکشی هم مثل برخی از خودکشی‌ها ناموفق و نافرجام باشد و کسی بیاید و ما را نجات دهد. و یا اگر موفقیت‌آمیز باشد، بعد از مدتی پشیمان شویم و بخواهیم به زندگی آنلاین خود رجعت کنیم.