در خانه‌ی یکی از آشنایانم درختچه‌ی انار زینتی کوچکی است که اوایل پاییز انار‌های بسیار کوچک زیبایی می‌دهد.

صاحب این انارها برایم می‌گفت: «اگه دیدی یکی از انارها ترک برداشته نشونه‌ی اینه که اون انار رسیده و شیرین شده و قابل خوردنه».

در واقع ایشان ترک خوردن انار رو نشانه‌ی پختگی انار می‌دانست.

من هم هر بار که به آن انارها نگاه می‌کردم به‌نظرم می‌آمد هر چیزی که نیاز به گذر زمان و رسیدن به پختگی دارد، دارای نشانه‌ای است.

به عنوان نمونه انسان‌های پخته را می‌توان از رفتارشان، از گفتارشان، از افکارشان و از نوع نگاه‌شان به مسائل مختلف،‌ تشخیص داد.

زیرا رسیدن به پختگی باعث می‌شود:

* مزه‌ی رفتارها به شکل محسوسی از حالت تلخ و گس به شیرینی و حلاوت تغییر کند.

* همدلی و همدردی بیش از پیش احساس شود.

* نظرات عمیق‌تری دیده و شنیده شود.

* رفتارهای تکانشی دیده نمی‌شود.

* اهداف با ابعاد گسترده‌تر و بلندمدت‌تر انتخاب می‌شود.

* حرفه‌ای بودن به شکل محسوسی احساس می‌شود.

در کل هر چه هست رسیدن به پختگی در هر زمینه‌ای نیاز به زمان دارد و چه خوب گفته‌اند که:

بسیار زمان باید، تا پخته شود خامی

و گذر این زمان بسیار، هم نیاز به ممارست و تلاش دارد و هم نیاز به صبر و صبوری کردن.

 

پی‌نوشت نامربوط: این آخرین پست «یادداشت من» است. دوستانی که مایل هستند نوشته‌های من را دنبال کنند و بخوانند، باعث افتخارم است که از این پس در وب‌نوشته‌های طاهره خباری در خدمت شما باشم.