اکثر اوقات از بین طعم‌های مختلف بستنی، ترجیحم بستنی شکلاتی است. اما دیروز بستنی با نام جدیدی را دیدم که نتوانستم از وسوسه‌ی خریدن و خوردن آن صرف نظر کنم:

باید بگویم که برای من «گز بستنی» مزه‌ی نسبتاً خوبی داشت. هر چند که هرگز به خوشمزگی بستنی شکلاتی نیست و نمی‌تواند جای آن را برایم بگیرد ولی خوردن این بستنی تجربه‌ی به نسبت متفاوتی بود.

از آنجا که حس چشایی از میان حواس پنجگانه‌ی من کمتر مورد توجه قرار گرفته، و در راستای میکرواکشنی که برای توجه و تقویت این حس تعیین کرده‌ام (+)، حین خوردن این بستنی سعی کردم مزه‌ی آن و تفاوت‌هایش را با سایر بستنی‌هایی که تا به حال خورده بودم، بیشتر احساس کنم. در کل انگار داشتم گز یخ‌زده می‌خوردم ولی به‌هرحال مزه‌ی جالبی داشت.